TMU Cafe: ตอนที่ 1 กระต่ายกับเต่า

ก่อนอื่นต้องขอสวัสดีอย่างเป็นการทางสำหรับสมาชิกเว็บไซต์ thaimacupdate.com และเหล่าผู้แวะมาเยี่ยมเยียนทุกท่าน วันนี้ทางเว็บไซต์มีความตื่นเต้น (ปนยินดี) ที่จะนำเสนอคอลัมน์ใหม่ นั่นก็คือ “thaimacupdate cafe” โดยจะเป็นหัวข้อพูดคุยทั่วไป รวมไปถึงการวิเคราะห์ข่าวสารต่างๆ หยิบเอาเรื่องนั่น เรื่องนี้มาคุยกัน เปรียบเหมือนเป็น Editor’s Talk ที่อยู่หน้าแรกๆ ก่อนคุณจะอ่านนิตยสารอะไรทำนองนั้น

อย่างที่ทราบกันว่าเว็บไซต์ของเราจะเน้นข่าวเสียเป็นส่วนใหญ่ เวลาผมเกิดความคิดหรือไอเดียอะไรในหัว ที่อยากจะหยิบมาเล่า หยิบมานำเสนอ ก็ไม่รู้จะไปบ่นลงที่ไหน สุดท้ายคอลัมน์นี้จึงเกิดขึ้น (ใช่แล้วครับ มันคือคอลัมน์ชวนคุย ชวนบ่นโดยนาย @pondkungz นั่นเอง) ซึ่งในช่วงแรกๆ นั้นจะมาในรูปแบบบทความให้อ่านกันก่อน และไม่รู้ว่าในอนาคตจะลุกลามขยายเป็น Podcast หรือรูปแบบอื่นๆ หรือเปล่า ซึ่งก็ต้องมาลองกันดู

เริ่มกันเลยที่คอลัมน์ชวนคุยตอนที่ 1 แบบนี้ สิ่งที่อยากหยิบเอามาคุยด้วยมากที่สุดคงเป็นเรื่องของการรอคอยสินค้าที่เราคาดหวังกันว่า Apple จะทำการเปิดตัวในปีนี้ โดยหลายๆ คนก็คงมีของที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารอแตกต่างกันไป

แต่สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้ก็คือ เรากำลังตั้งหน้าตั้งตารอกันมากเกินไปรึเปล่า?

ตั้งแต่ผมเริ่มใช้งาน Mac และตามติดข่าวสารวงการนี้มาก็หลายปีอยู่เหมือนกัน ผมเพิ่งจะรู้สึกได้ว่าช่วงหลังๆ นี้ การรอคอยของทั้งเหล่าสาวก Mac ชนิดเข้าเส้นและเหล่าคนทั่วไปที่คิดจะลองซื้ออะไรซักอย่างของ Apple มาใช้มันชักจะมีอะไรมากกว่าการซื้อของใช้หนึ่งชิ้น

สถานการณ์ชนิดที่ว่ารอซื้อ iPhone 5 ตั้งแต่ iPhone 4 วางขายได้ 1 เดือน หรือการเป็นวิตกกังวลว่าคอมพิวเตอร์ของเราจะตกรุ่นในอีกหนึ่งปีข้างหน้า เลยชะลอการซื้อเริ่มเกิดขึ้นให้เห็นอยู่บ่อยครั้ง ทั้งคนใกล้ตัวผมหรือหลายๆ คนที่ผมรู้จักก็เริ่มมีให้เห็น

คำถามก็คือ “เราคิดมากกันเกินไปรึเปล่า?” เพราะผมไม่ค่อยจะเห็นใครเป็นกังวลเมื่อซื้อรถใหม่ป้ายแดงซักคัน แล้วมานั่งคิดว่า “ปีหน้ามันจะเปลี่ยนแม็กซ์รึเปล่า?” หรือแม้แต่ใครที่กำลังจะซื้ออาหาร Fast Food ซักจานแล้วมานั่งคิดว่า “เดือนหน้ามันจะอร่อยกว่ารึเปล่า?”

จริงอยู่ว่าการจะซื้อของอะไรซักอย่างนั้นมันก็ไม่ถูกๆ แต่ไอ้การจะมาคิดซีเรียสรอเวอร์ชั่นใหม่กับของที่เพิ่งจะวางขายก็ดูจะเป็นอะไรที่ตลกไปหน่อย

ดังนั้นก็น่าคิดว่าเราควรจะลดอารมณ์และความยึดติดเดิมๆ ให้น้อยลงไปบ้าง จะได้ไม่เครียดเกินไปสำหรับการเลือกซื้อของมาใช้ซักหนึ่งชิ้น เพราะเราก็รู้กันอยู่ว่าทุกวันนี้เทคโนโลยีมันไปเร็วแค่ไหน คนที่ตั้งใจจะตามเทคโนโลยีก็ต้องรับเคราะห์พวกรายจ่ายที่ต้องหมั่นคอยอัพเดทสินค้าตามให้ทันเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ใช้เรื่องแปลกอะไร

ทุกวันนี้เหมือนยุคสมัยจะหมุนเปลี่ยนไปเร็วมาก เมื่อวันเด็กแห่งชาติที่ผ่านมาผมได้แวะไปเที่ยว iStudio สาขาหนึ่ง โดยที่หน้าร้านผมเห็นเด็กตัวเล็กๆ คาดคะเนด้วยสายตาได้ว่าอายุไม่น่าเกิน 10 ขวบกำลังเล่น iPad อย่างเมามันส์ โดยมีผู้ปกครองยืนอยู่ข้างๆ โดยเดาความคิดในใจได้ไม่ยากว่า “ตูโดนแน่…” และสุดท้าย ก็เป็นเด็ก 10 ขวบ (โดยประมาณ) คนนั้นที่ใช้อำนาจพิเศษในวันนี้เอาชนะผู้ปกครองของพวกเขาไปโดยการหอบ iPad กลับไปเล่นที่บ้าน

ผมยังคิดในใจ “ตอนตูอายุเท่านี้ มี Tertis เครื่องนึงก็หรูแล้ว!”

ผมไม่ได้น้อยใจที่ Steve Jobs คิดค้น iPad ช้าเกินไปจนกว่าผมจะรู้จักกับมันก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ผมกลับมองว่า เดี๋ยวนี้โลกของเรามันไปเร็วแค่ไหนกันแล้ว

เด็กบางคนเริ่มได้ของเล่นชิ้นแรกเป็น iPad, วัยรุ่นบางคนได้โทรศัพท์เครื่องแรกเป็นเครื่อง Chat ขนาดพกพา เลยไม่กล้าคิดต่อไปว่าอีก 5-10 ปีข้างหน้า เด็กเหล่านี้จะเริ่มต้นด้วยอะไร โลกในอนาคตจะเป็นแบบไหน

ที่เล่าเชิงบ่นมาให้ฟังทั้งหมดไม่ใช่อะไร แค่อยากบอกว่าถึงปีกระต่ายจะทำให้ทุกคนตื่นตูมและวิ่งเร็วกันแค่ไหน สุดท้าย…ผู้ชนะก็เป็น “เต่า” อยู่ดี (ดังนั้นเรามาลดความเร็วแล้วมาเป็นเต่ากันเถอะ!)

@pondkungz